Bilgiustam
Türkiye'nin Bilgi Sitesi

Helmintlere Karşı Keçi Bağışıklığı

0 46

Zamanla toplanan küresel tahminler, koyun sayılarına kıyasla keçi popülasyonunun arttığını göstermektedir. Yaklaşık olarak her ikisinin de 2,1 milyar gibi şaşırtıcı bir sayıya sahip olduğu tahmin edilmektedir. 1,7 milyardan fazlası Asya ve Afrika’da bulunan keçi popülasyonunun % 90’ından fazlası vardır. Keçi popülasyonundaki bu artış, düşük kaliteli yemleri yüksek kaliteli et, süt ürünleri ve deri ürünlerine verimli bir şekilde dönüştüren ekonomik değeri ile sağlanır. Keçi hematolojisi, özellikle son 1980’lerden bu yana önemli bir ilgiyi paylaşmaktadır.
Çok sayıda tutarsız normal hematolojik değer bildirilmiştir. Ortaya çıkan farklılıklar, keçilerin yaş grubu, cinsi ve sağlık durumundaki farklılıklardan kaynaklanmıştır. Bu, bölgenin iklimi, çevresi ve boyutu ve uygulanan metodolojideki farklılıklar ile onu daha da karmaşık hale getirir. Zamanla, pek çok tutarsızlık, normal keçi kinetiği hematolojik değerlerinde makul ölçüde standardizasyon mevcuttur. Bağışıklık sisteminden bahsedersek, diğer hayvan türlerine kıyasla keçi bağışıklık sistemine ilişkin spesifik kanıtlara ulaşmak hala zordur.
Helmintlere Karşı Keçi BağışıklığıHem keçiler hem de koyunlar aynı temel sindirim sistemi Helmintleri (DTH’ler) hastalıkları tarafından istila edilmiştir. Bu parazitler, dünya çapında doğuştan gelen bağışıklık tepkisini etkileyen son derece etkili parazitlerdir. Helmintler, konakçı bağışıklık sisteminden kaçmak için pek çok bilgili yöntemle benimsenen son derece yaygın solucan parazitleridir. Patolojik özellikleri kışkırtarak büyük ekonomik kayıplara neden olurlar. Şimdiye kadar konak-parazit etkileşimleriyle ilgili verilerin çoğu koyun çalışmaları yoluyla toplanmıştır. Keçide kilo kaybı, anemi, düşük performans ve üretimden sorumlu olan en büyük tehditlerden biri abomasum ve ilgili konağın bulunduğu alandaki helmintler olmaya devam etmektedir.
Sığırların aksine birçok Cestod, Trematod ve Nematod, koyunlarda olduğu kadar keçilerde de kolaylıkla hastalığa neden olur. Son zamanlarda, bazı veriler özellikle nematodlar için keçi türü ve koyun türleri, suşlarındaki farklılıkları vurgulanır. Keçilerde, atılmadaki mevsimsel farklılıklar göz önünde bulundurularak artan yumurta sayısının sürekli izlenmesiyle değerlendirilen parazitleri biriktirme eğiliminde oldukları anlaşılmaktadır. Koyun ters yönde hareket eder. Gelişmiş ülkelerde, bu enfeksiyonların ana boyutları, spartan üretim kayıpları olarak yansıtılır. Az gelişmiş veya gelişmekte olan ülkelerde ise, daha ağır DTH ölümleri anlamına gelir. Keçi ve koyun evcilleştirmesinden sonra, her ikisi de bağımsız olarak farklı beslenme alışkanlıklarına sahiptir. Koyunlar otlayıcıdır, ot ve geniş yapraklı bitki almayı tercih ederler. Keçiler ise tarayıcı veya ara tarayıcı olarak sınıflandırılır. İsteklerine göre önemli miktarda odunsu bitki, asma ve çalı yerler. Bu beslenme alışkanlıkları, DTH istilasının kaynaklarına ve konukçu-parazit ilişkilerine büyük sonuçları olan farklı stratejilere ulaşabilir. Türbe evrimsel süreçlerinde, bu yüksek bitki çeşitliliğine adaptasyon, parazitik popülasyonları düzenlemek için üç sonuca yönlendirir. Bu sonuçlar aşağıdaki gibidir:
• Bastırılmış bağışıklık tepkisi,
• Ksenobiyotiklerin artan metabolizması
• Kendi kendine ilaç tedavisi
Son literatür ve dokümantasyon, koyunların keçilerden daha derinlemesine incelendiğini göstermektedir. Bununla birlikte, genellikle her iki tür de yüksek derecede genetik ve fiziksel benzerlikleri paylaşır. Bununla birlikte, ikisi arasında, keçilerin mide lümeninde Helikobakter pylori barındıramaması gibi küçük farklılıklar vardır. Bu, koyun ve sığır da dâhil olmak üzere çok çeşitli hayvanların tersidir.

Araştırma Yöntemleri ve Analiz

Bu bölümde kullanılan yöntem çoğunlukla daha önce yayınlanmış veya taslak formda olan literatüre odaklanmaktadır. Literatürde tartışılan kapsamlı iç görü, genel olarak bağışıklık tepkisine ve özellikle de gelecekteki çalışmalarda ele alınacak diğer alanlar için özellikle keçi bağışıklık sistemine biraz ışık tutmuştur.

Araştırma

Keçilerde tam immün yanıt ekspresyonu 6 ay, yani keçiden koyunlara 6 aya karşı 6 ay gecikmiş gibi görünmektedir. İki konakçı arasındaki ifadede immün farklılıklar da belgelenmiştir. Ayrıca keçilerin koyunlardan daha fazla parazit biriktirme eğiliminde olduğu varsayılmaktadır. Keçilerin zayıf tanıma ve atılma sistemleri nedeniyle larva azalması, larva veya yetişkin kurtların atılması nadiren görülür. Sıradan koşullar altında DTH enfeksiyonları, bazı değişikliklere neden olarak azaltılabilir. Bu değişikler aşağıdaki gibidir:
• Bir bağışıklık tepkisi geliştirerek helmint direnci
• Özellikle keçilerin beslenme düzeninden kaçınarak bulaşıcı temas
• Solucan zorluklarını hafifletmenin bir sonucu olarak kendi kendine ilaç tedavisidir.
Bu modern çağda, helmintin genomik ve proteomik anlayışı, çok sayıda immünomodülatör ürünün varlığına ilişkin güvenilir kanıtlar sağlama eğilimindedir.

Parazit Bağışıklık Modülatörleri

Her aşamada, parazit immünomodülatörler spesifik faza etki eder. Çoğu DTH’ye karşı bağışıklık tepkileri, ilk gösterge molekülü tarafından oluşturulan güvenlik açığı sinyalleri tarafından başlatılır. Patojen veya hasarla ilişkili molekül modellerinin (sırasıyla PAMP’ler ve DAMP’ler) temel rolü miyeloid hücrelerdeki reseptörler aracılığıyla fark edilir. Bu kimyasal kimlikler, doğrudan keçilerin bağırsağındaki helmintlerin fiziksel varlığıyla kabul edilmektedir.
Helmintlere Karşı Keçi BağışıklığıHelmintler ve bunlar tarafından salınan bazı ürünleri, epitel tabakasına zarar verebilir ve bu da hasarla ilişkili moleküler modellerin (DAMP’ler) salınmasına ve bağırsağa girmesine neden olabilir. DAMP’ler ve patojenle ilişkili moleküler modeller (PAMP’ler), dendritik hücreler (DC’ler) ve makrofajlar üzerinde bulunan reseptörler tarafından algılanabilir. Bağlanma sinyallerini aktivasyon ve uygun lenfoid hücrelere antijen sunumu izler vardır. Sitokinler olarak iletilen bu ekstrasitosolik sinyaller, IL 25, IL 33 ve timik stromal lenfopoietini (TSLP) uyaran doğal lenfoid hücreler 2 (ILC 2) demetinin merkezi merkezini etkiler. ILC 2’nin sonuç olarak salınması, immün tip 2 reaksiyonunu güçlendiren tip 2 sitokinlere sinyaller sağlar. Bu, tip 2 immün yanıtın başlatılmasına ve güçlendirilmesine yardımcı olur.

Helmintler ve Dendritik Hücreler

İnce bağırsakta Lamina propria çok sayıda DC barındırır ve tüm bu bağırsak DC alt kümeleri iyi çalışılmış ve belgelenmiştir. Bu yüksek oranda ifade edilen CD11 c ve Major Histocompatibility Complex (MHC) sınıf II hücrelerinin her ikisi de gerçek bir öneme sahiptir. Lamina propriadaki fagositik hücre grubu farklı soydan gelir ve çeşitli işlevleri yerine getirir. Bu DC’lerin yeniden konumlandırılması, bir gen ürünü olan CCR7 tarafından sıkı bir şekilde düzenlenme eğilimindedir. Bu genin ifade seviyeleri büyük ölçüde göçmen olmayan ve göçmen senaryolarını kontrol eder. Ödeme yamalarında, CD103, CD11 b ifade eden ve ifade etmeyen DC’ler, lenfositleri indükleyen iyi çalışılmıştır. DC’leri eksprese eden birçok T hücre reseptörü (TLR) ayrıca İmmünoglobulin (Ig) A’nın üretimini de indükler. Diğer yandan, pDC’ler IgA’yı doğrudan teşvik edebilir ve inflamatuar süreçleri baskılayabilir.

Mikrobiyom ve Mikrobiyal Rol

İnsan mikrobiyomunun proteinleri, özellikle gastrointestinal mikrobiyom, insan proteomu ve immünoglobulin repertuvarı da APC’ler tarafından sürekli olarak işlenir ve T hücrelerine sunulur. İmmünoglobulinomu incelerken, TCEM’in bir frekans hiyerarşisi olduğu ortaya çıkmıştır. Bu bir uçta, çoğu immünoglobulin değişken bölgesinde bulunan yaygın motifleri içerir. Bunlar germ hattı tarafından kodlanan motiflerle sınırlı değildir, aynı zamanda somatik mutasyonla üretilen motifleri de içerir. Diğer uçta, çok nadir motiflere birkaç milyon B hücresi klonunda yalnızca bir kez rastlanır.

Dendritik Hücre ve Alt Kümeler

Dendritik hücreler (DC’ler), özel işlevlere sahip heterojen bir bağışıklık hücreleri popülasyonudur. Tüm DC türleri temelde iyi korunmuş çeşitli transkripsiyon faktörleri tarafından düzenlenir. Bu hücreler geleneksel veya klasik DC (cDC) ve plazmasitoid DC (pDC) olarak ikiye ayrılır. Plazmasitoid DC, nükleik asitleri sezme ve yanıt olarak büyük miktarlarda tip 1 Interferon (IFN) üretme işlevini elde eder. Diğeri cDC’ler, antijen sunumunun uzmanlaşmış çalışmasında ve daha sonra birincil T hücrelerinin aktivasyonunda daha aktif olma eğilimindedir. Bugün, cDC’yi murin CD8a / CD103 ve CD11b hücrelerine daha da alt bölümlere ayırmak mümkündür.
Transkriptomik çalışmalar, DC dahil olmak üzere bağışıklık sisteminin farklı hücre tipleri arasındaki filogenetik ilişkiyi belirlemek için güçlü bir aracı temsil eder. DC’den MF’ye farklılaşan ve DC alt kümelerini sınıflandıran keçiler veya murin ve insan DC alt kümeleri arasındaki analiz edilmiştir. Dendritik hücreler (DC’ler), geçmişte kapsamlı bir şekilde yeniden tanımlandığı gibi, immün kompetan sistemdeki hayvanlarda helmint enfeksiyonu için akredite edilmiştir. Bu enfeksiyonlar, T H2 tipi hücreleri etkili bir şekilde yanıt vermeye meyletme ve ikna etme eğilimindedir. Bununla birlikte, helmintlerin bu şekilde tanınması henüz tam olarak çözülmüş veya anlaşılmamıştır. İlk hücre kümesinde, antijenlerin CD 8 T hücrelerine sunumunda uzmanlaşmış olanlar yer alır. Bu hücreler T yoluyla mukozal bağışıklığa yol açar H 1 hücreleridir.
Diğeri ise, murin CD 11b hücreleri, alt küme aktivasyonu için hem CD 4 hem de CD 8 hücreleri ile işbirliği yapar. Bu hücreler, Interleukin (IL) -17 sekresyonunun uyarımı yoluyla özelleşmiş T H 17 hücrelerini tetikler. IL 17 aktiviteleri, tip-2 sitokinler ve mezenterik lenfoid küme aktivasyonu için tüm çerçeveyi kurar. Bu neo doğuştan gelen lenfosit kümeleri, nuositler veya doğal yardımcı hücreler olarak takma adlara rağmen tip 2 sitokinlerin bir parçası ve parçası olan farklı dokularla sınırlı bulunmuştur. Bu stimülasyon, helmint enfeksiyonlarının neden olduğu immün zorluklara ilk yanıt için düzenlenmiştir.

Helmintlere Karşı Keçi BağışıklığıBağırsak DC’leri ve Makrofaj Alt Kümeleri

ILC demetinden farklılaşan dendritik hücreler (DC’ler) alt kümeleri, bağışıklık yanıtlarında nihai sonuçta bileşik roller gerçekleştirir. Bağırsakta, DC’ler enfeksiyonları önlemek için birçok eksojen antijenik patojeni vardır. Bağırsak DH’leri ve değiştirilmiş, bağırsaktaki aktif bağışıklık ve homeostazın teşvik edilmesinde vazgeçilmez görünmektedir. Bu hücrelerin keçi mezenterik lenf düğümleri (MLN’ler) boyunca dolaşarak, adaptif bağışıklık tepkisi için saf T hücrelerinin temel başlangıcını gerçekleştirme konusunda benzersiz yetenekleri vardır. Lamina propriadaki bu bağırsak DC’leri ve Mϕ’leri, spesifik bağırsak bağışıklığının başlatılması, geliştirilmesi ve düzenlenmesinde hayati adımlar gerçekleştirir. Saf T hücrelerinin çoğu periferik lenfoid organlarda olgunlaşır ve bu hücreler, bağırsakla ilişkili lenfoid dokular (GALT’ler) aracılığıyla ekspresyon aktivasyonu alır. Keçilerde Peyer yamaları ve mezenterik lenf düğümleri (MLN’ler), CD 4 T ve CD 8’in dönüşüm merkezi olarak işlev görür. Lenfoid ilişkili organlar, up-regülasyonu ve diğerleri ile spesifik bağırsak homing molekülü integrin ile bağırsak bölgesine transfer kabiliyetine ulaşırlar.

Kaynakça:
researchgate.net/publication/342468935_Goat_Immunity_to_Helminthes
journals.plos.org/plosntds/article?id=10.1371/journal.pntd.0008218

Yazar: Özlem Güvenç Ağaoğlu

Bunları da beğenebilirsin

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmek Mesajları Oku